بعضی ها هم سایه سردشان را می اورند بالای سرت.

آمده اند که زخم بزنند.

پی نوشت :

چرا فکر می کنیم اگر روزه بگیریم و بد رفتاری کنیم رواست؟

سوال برایم آمده است.

خب شکر خدا همه چیز خوبه بر وفق مراد هست. من کار پیدا کردم و بهترین کار دنیا. درامد در حد زندگی. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. مزدوج شدم و همسر گلم بهترین همسر دنیاست. خوشحالم که از اون زندگی مرگبار خلاصی پیدا کردم و نفرین شرور را خنثی کردم. شکر خدا. می گذره. پدر و مادر عزیزم هم در حال تدارکاتند که بیان و مدتی پیشم بمونند. اون زندگی مثل یه کابوس بود، مثل یه سرطان ولی شکر ، همه چیز بالاخره تو زندگیم معنی و جایگاه خودشو پیدا کرد. همیشه وقتی به بلاگ های ادمهایی که خیلی سختی کشیدند سر می زنم می بینم بعد از چند سال متروک میشه. هیچ وقت کسی نمیاد بگه اخر داستانش چی ش

من همه چیز رو با مقادیری به اندازه یک هفته تاخیر می نویسم یا گاهی بیشتر برای همین از زمان بندی تعجب نکنید.

بد نبود.

همیشه می گفتم اینا کی هستند که وقتی ازدواج می کنند عکسهاشون ، تعاریفشون ، احساساتشون همه شبکه های اجتماعی رو پر می کنه :)))))

الان خودم همینطوری شدم :)))) خب حس خوبیه ادم دوست داره تقسیم کنه! دوستهای مجرد انقدر گیر ندید تو دلتون.

به افتخار همسرم که دل منو خوش کرد.

راستش اومدم بنویسم که همه چیز خوب و عالیه.

همین که از دعوا خبری نیست، همین که نسیمی می وزه ، همین که اوضاع به سامان هست و من بالاخره تونستم مشکلات مالیم را رفع و رجوع کنم همین که هر روز با عشق کنار همسر میشینم و صبحانه می خورم ... همین ها خیلی هست. چیزهایی که با گذشته تلخ من قابل تطبیق نبود.

بله بالاخره این آسانی بعد از سالها اسارت و شرمندگی و بدذاتی های یک انسان بود.

شکر... الهی شکر که گذشت.

نفرین بر اهرمن.

نفرین بر کاپیتالیست.

و درود بر عشق.

از این که چه بر ما گذشت تا بدین سان زیبا شدیم نپرس.

اما شکر و منت خدایی را که این روزها رو برای ما فراهم کرد. این لطافت و این نازکی روح و زیبایی هم نشینی را.

نمی دانم بخاطر این همه آسایش و عشق چگونه آنطور که شایسته است شکرگزارش باشم.

فقط می دانم معجزه بود و معجزه شد.

این که ادم با همسرم مشترکات داشته باشه خیلی مهمه و این که بخش عظیمی از گذشته خاکستریشم شبیه همسرش باشه نعمتیه. درست زخم خوردیم ، درست درد کشیدیم برای ادمهای اشتباه و احساسات ولی هر دو دردمون اشنا بود. وقتی هم رو دیدیم زخم رو خوندیم تو چشم هم و به هم قول دادیم به هم کمک کنیم. ممنون که اومدی ... چشمم روشن شد به قدمت عزیز دلم. ممنون که اومدی بار غمم رو پیاده کردی از رو دوشم... باری که با اون شاید بیشتر از ده سال دیگه زنده نمی موندم. مرسی که رسیدی. گاهی آدم غمهاشو شریک پیدا می کنه اما تو منو آزاد کردی از غم. فقط یک غم دارم : لیاقت با تو بودن. کاش لایقت باشم عزیز دلم.

دیگر نمی ترسم.

دیگر تناردیه ای نیست که ویرانم کند و برای هر حرکتم سوال و جوابم دهد.

ولی چه انسانهایی که ندیدم و نشناختم.

هر کار کنم لااقل الان نمی تونم از سختی هایی که کشیدم و ادمها در حقم کردند بگذرم.

شب ها کابوس می بینم.

تناردیه که ازارم می ده..

از غربت و غریبگی و نفرت زیاد نوشتم. از تحقیر و اسارت هم زیاد گفتم. اما از عشق کم تر نوشتم. من برای عشق به دنیا آمدم. وقتی 14 سالم بود عاشق شدم و مهربانی و عشق و محبت و اهمیت و توجه را یاد گرفتم. سال ها از من می گذرد اما هنوز یک پیشه دارم و آن هم عاشقی است.

چه زیبا تر که کسی هست که عشقم در راستای خدا، در نگاهش خلاصه میشود.

باید زمان بگذرد تا یادم بماند چقدر بیشتر دوستش دارم .

خدایا هزار مرتبه شکر.